Emotie is een complex topic voor mij. Alhoewel de opdracht in basis is om een "moment" te beschrijven wanneer je een emotie voelde, ga ik hier meer waarde uit halen als ik dit topic vanuit een andere hoek bekijk.
Om te beginnen; Ik heb in verband met mijn autisme door een conditie genaamd: "Alexithymia" erg veel last om deze emoties die ik wel ervaar, in woorden te zetten. Dit kan op mijzelf gericht zijn, als ik een bepaalde emotie zou moeten voelen is dit vaak eerder een algemeen, leeg gevoel. Maar ook op andere gericht, als ik later feedback moet geven of terugkijk op hoe ik voelde in een situatie, heb ik hier ook moeite mee.
Dit kwam bijvoorbeeld tijdens de eerste playtest van ons groepje erg naar boven. De angst en sociale druk kwam pas echt naar boven dat deze aanwezig was toen ik de dagen na het evenement erop ging reflecteren. Adrenaline heeft hier ook grote kans op gespeeld, ik was best gestrest dat er iets fout kon gaan, maar dit is een ander onderwerp.
Ook had ik hier vaak last van op de basisschool. Ik had daar vaak last van dat ik in situaties waar ik moest lachen, of juist verdrietiger zijn, vaak niks voelde. Of dat ik op zulke momenten wel doorhad dat er iets was op een emotioneel gebied, maar ik niet goed de punt kon zetten op wat dit was.
Ik ben daardoor wel erg goed geworden in zelfreflectie; op lagertermijn maar ook op kortere tijdspunten van een paar seconden of minuten. Dit is voor mij een tool geworden om mijn emoties te achterhalen en beter toe te kunnen passen, maar er is ook nog een lange weg te gaan om dit beter te krijgen.
Als slot, ik vind dit een belangrijk onderwerp om in mijn studie mee te nemen. Mijn mogelijkheid van emoties voelen is diep gebonden aan zelfreflectie, en dit is weer erg lastig om uit te voeren in situaties die ik nog niet goed ken. De werkomgeving die in de challanges nageboots worden zijn dus een goede manier om deze wenning uit te voeren, en zijn in dit eerste jaar al zeker stappen in gelegd.